Καλό σου Μεσημέρι, καλέ μου αναγνώστη - ακροατή.Σάββατο σήμερα και εύχομαι να κάθεσαι κάπου αναπαυτικά και να γεμίζεις μπαταρίες .Αν όχι,αν δουλεύεις πχ, τότε σου έυχομαι σύντομα να βρεις τον χρόνο να νιώσεις ξεκούραστος και ήρεμος.Νομίζω στις μέρες μας πλέον παίζει τόσο μα τόσο μεγάλο ρόλο η ηρεμία και η ψυχραιμία.Όλοι κυκλοφορούν με σπασμένα νεύρα..Και αυτό δεν είναι εντύπωση μου .Δεν τους αδικώ.
Πάμε όμως να χαλαρώσουμε παρέα, με μέσο τι άλλο φυσικά; Την μουσική.
Σήμερα αδερφέ, θα σε πάω σε Indie Rock- Dance Punk μουσικά μονοπάτια.Μην σου ακούγεται κάπως.Άκου πρώτα και μετά κρίνε. Θα σου γνωρίσω (αν δεν τους ξέρεις ήδη ,φυσικά) τους The Faint. 5μελής μπάντα από την Αμερική ,και πιο συγκεκριμένα από την Omaha, της Nebraska.Ήταν Skateάδες στην αρχή και στην πορεία έγιναν μουσικοί μετά από κάποιους τραυματισμούς.Στην σύνθεση τους ήταν και ο Conor Oberst των Bright Eyes αλλά αποχώρησε.Από τότε η σύνθεση τους αποτελείτε από τους Todd Fink (φωνητικά ), Joel Petersen ( μπάσο - κιθάρα ) , Dapose - Michael Dappen (κιθάρα), Clark Baechle ( τύμπανα) και Jacob Thiele ( κιθάρα).Είναι αρκετά χρόνια στο χώρο, αν σκεφτείς πως το media, ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησαν με την Saddle Creek Records , με αυτή την σύνθεση, βγήκε στην αγορά το 1998.Υπάρχει και το Sine Siera του 1995 από την Lumberjack records αλλά για εμένα είναι τόσο πρώιμος ήχος που ακούγεται διαφορετικός, σχεδόν άλλος.Σύνολο 8 ολοκληρωμένα album με τελευταίο το Fasciinatiion του 2008, το οποίο είναι εξολοκλήρου δική τους δουλειά ( σύνθεση , ηχογράφηση , παραγωγή ,κυκλοφορία) , αφού τα σπάσανε με την Saddle Creek Records.Αρκετές περιοδείες στις Ηνωμένες Πολιτείες με πιο πρόσφατη αυτή που ανακοίνωσαν με προορισμό την Νότια Αμερική , παρέα με τις Ladytron και κάποια underrgound hits είναι ο απολογισμός που τους αντιστοιχεί σε ότι έχει να κάνει με δόξα - αναγνωρισιμότητα - λεφτά πολλά.Δεν έγιναν ποτέ ευρέως γνωστοί, όμως απέκτησαν φανατικούς οπαδούς που τους ακολουθούν σε κάθε βήμα τις καριέρας τους ,ασχέτως τις όποιες μετατροπές πραγματοποιούν στο ήχο τους.Για παράδειγμα το Blank Wave Arcade του 1999 είναι σαφώς πιο ηλεκτρονικό, πιο χορευτικό με Techno καταβολές και οι πειραματισμοί τους δεν σταματούν σε κάθε νέο δίσκο.
Τώρα πια αν και δεν έχουν ανακοινώσει την διάλυση τους ,δεν πιστεύω πως θα ξαναμπούν ποτέ στο studio μαζί.Οι τρεις από αυτούς άλλωστε Fink, Baechle, Thiele παίζουν κάτω από το όνομα Depressed Buttons χωρίς κάποια δισκογραφία ακόμα βέβαια.Ωραία μπάντα κατά την γνώμη μου οι The Faint, απλά τα φώτα της δημοσιότητας δεν έπεσαν και τόσο πάνω της.Ο ήχος της είχε την δύναμη να αντηχήσει σε μαζικό επίπεδο.
Επέλεξα το "I Disappear" του 2004 ,γιατί με ξεσηκώνει με κάθε άκουσμα και είναι νομίζω το ιδανικό παράδειγμά Dance Punk.Λίγο πιο brutal από αμιγώς χορευτική μουσική και όμως το σώμα σου θέλει να χορέψει, να κουνηθεί.
Listen and Feel...Feel and Listen...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Disco Punk. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Disco Punk. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012
Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012
Beth Ditto - Do you Need Someone
Καλησπέρα καλέ μου αναγνώστη - ακροατή.Παρασκευή σήμερα, εύχομαι το ΣΚ που έρχεται να είναι όπως το επιθυμείς και να σου φέρει ωραία πράγματα στο δρόμο σου.Αν και από μόνο του τίποτα δεν γίνεται.Είναι και στο δικό σου χέρι όσο μπορείς, να σπάς την μονοτονία και την μιζέρια που μας βομβαρδίζει η καθημερινότητα.
Για σήμερα ,μιας που πέρασες από την δισκοθήκη μου, έχω να σε φιλέψω όπως και κάθε μέρα με ένα νέο τραγούδι -post.Σήμερα έχω την Beth Ditto η Mary Beth Patterson , όπως είναι ολόκληρο το όνομα της.Γεννημένη και αυτή στα 80's , το 1981 για την ακρίβεια.Νομίζω πως ο ήχος αυτής της δεκαετίας της έδωσε υλικό και έμπνευση για τον δικό της ήχο.Αλλά πριν σε πάω εκεί, στην πρόσφατη προσωπική της καριέρα ,είμαι σίγουρος πως θα την ξέρεις ως τραγουδίστρια της Indie - post punk -dance punk , μπάντας Gossip.Αυτό το μουσικό τρίο που ξεχώρισε με τον δίσκο που κυκλοφόρησε το 2006 ( Standing in the way of control ) και καθιερώθηκε με τον επόμενο δίσκο του 2009 ( Music For Men ).Δεν νομίζω να μην έχει ακούσει κανείς έστω και μια φορά το Heavy Cross.Από αυτή την αναγνωρισιμότητα και αποδοχή ,ένα μεγάλο ποσοστό οφείλεται στην χαρισματική φωνή της Αμερικανής τραγουδίστριας και στην εκρηκτική της παρουσία επί σκηνής.Προικισμένη με ιδιαίτερο μέταλλο στην φωνή της, το οποίο μπορεί να διαχειριστεί με αξιοπρόσεκτη ευκολία , καταφέρνει από το πρώτο άκουσμα να σε κερδίσει.
Η κοπέλα είναι φωνάρα.Πάει και τελείωσε.Το αποδεικνύει άλλωστε με την πορεία της.
Η persona της σίγουρα δεν ακολουθεί τα πρότυπα της παγκόσμιας δισκογραφίας.Δεν είναι και η φιγούρα της τραγουδίστριας που έχεις συνηθίσει αδερφέ.Sexy ,κορμάρα και με χαρακτηριστικά μοντέλου.Τα παραπάνω κιλά της όμως, δεν αποτέλεσαν ποτέ εμπόδιο για να την αγαπήσει ο κόσμος.Ο διαχυτικός και έντονος χαρακτήρας που βγάζει στην σκηνική της παρουσία και η επιβλητικότητα της φωνής της είναι ένας πιο ουσιαστικός συνδυασμός που το κοινό αναγνωρίζει.
Πρώτα φωνή και μετά βιτρίνα, κόντρα στο μοτίβο που πατάνε δυστυχώς οι περισσότερες τραγουδίστριες παγκοσμίως.Μια χαρά τα καταφέρνει πάντως .Έχει καταφέρει άλλωστε να κερδίσει και από το NME το βραβείο του πιο cool ατόμου της Rock(2006) ,να πάρει υποψηφιότητα ως το πιο sexy άτομο της χρονιάς, από τον ίδιο θεσμό(2007) και να κερδίσει στα Glamour Awards τον τίτλο του International Artist of the year (2008).Σίγουρα η εμμονή της να μην χρησιμοποιεί ποτέ αποσμητικό η να μην ξυρίζει τις μασχάλες της ,λόγο της ιδιότητας της ως punk όπως η ίδια λέει, δεν είναι και από τα θετικά της σημεία.Δεν μπορώ να πω και το ίδιο όμως για τον σεξουαλικό της προσανατολισμό.Είναι ομοφυλόφιλη ,δεν το έκρυψε ποτέ και υποστηρίζει έντονα την LGBT κοινότητα.Δεν μπορείς να κρίνεις τον άλλο άλλωστε για την προσωπική του ζωή.Ότι θέλει ας κάνει.Μόνο για την καλλιτεχνική του ταυτότητα.
Το 2011 κυκλοφόρησε το Beth Ditto EP , προσωπική της δουλειά, με τέσσερα κομμάτια.Ένα από αυτά επέλεξα και για σήμερα . Το Do You Need Someone ,είναι αυτό που ξεχώρισα από αυτή την δουλειά.Μου αρέσει η παραγωγή του πάρα πολύ ,η σύνθεση και φυσικά η εκτέλεση του από την Ditto.Σε αυτό προσθέτω και τους στίχους.Όλοι μας χρειαζόμαστε κάποιον - κάποια.
Listen and Feel...Feel and Listen...
Για σήμερα ,μιας που πέρασες από την δισκοθήκη μου, έχω να σε φιλέψω όπως και κάθε μέρα με ένα νέο τραγούδι -post.Σήμερα έχω την Beth Ditto η Mary Beth Patterson , όπως είναι ολόκληρο το όνομα της.Γεννημένη και αυτή στα 80's , το 1981 για την ακρίβεια.Νομίζω πως ο ήχος αυτής της δεκαετίας της έδωσε υλικό και έμπνευση για τον δικό της ήχο.Αλλά πριν σε πάω εκεί, στην πρόσφατη προσωπική της καριέρα ,είμαι σίγουρος πως θα την ξέρεις ως τραγουδίστρια της Indie - post punk -dance punk , μπάντας Gossip.Αυτό το μουσικό τρίο που ξεχώρισε με τον δίσκο που κυκλοφόρησε το 2006 ( Standing in the way of control ) και καθιερώθηκε με τον επόμενο δίσκο του 2009 ( Music For Men ).Δεν νομίζω να μην έχει ακούσει κανείς έστω και μια φορά το Heavy Cross.Από αυτή την αναγνωρισιμότητα και αποδοχή ,ένα μεγάλο ποσοστό οφείλεται στην χαρισματική φωνή της Αμερικανής τραγουδίστριας και στην εκρηκτική της παρουσία επί σκηνής.Προικισμένη με ιδιαίτερο μέταλλο στην φωνή της, το οποίο μπορεί να διαχειριστεί με αξιοπρόσεκτη ευκολία , καταφέρνει από το πρώτο άκουσμα να σε κερδίσει.
Η κοπέλα είναι φωνάρα.Πάει και τελείωσε.Το αποδεικνύει άλλωστε με την πορεία της.
Η persona της σίγουρα δεν ακολουθεί τα πρότυπα της παγκόσμιας δισκογραφίας.Δεν είναι και η φιγούρα της τραγουδίστριας που έχεις συνηθίσει αδερφέ.Sexy ,κορμάρα και με χαρακτηριστικά μοντέλου.Τα παραπάνω κιλά της όμως, δεν αποτέλεσαν ποτέ εμπόδιο για να την αγαπήσει ο κόσμος.Ο διαχυτικός και έντονος χαρακτήρας που βγάζει στην σκηνική της παρουσία και η επιβλητικότητα της φωνής της είναι ένας πιο ουσιαστικός συνδυασμός που το κοινό αναγνωρίζει.
Πρώτα φωνή και μετά βιτρίνα, κόντρα στο μοτίβο που πατάνε δυστυχώς οι περισσότερες τραγουδίστριες παγκοσμίως.Μια χαρά τα καταφέρνει πάντως .Έχει καταφέρει άλλωστε να κερδίσει και από το NME το βραβείο του πιο cool ατόμου της Rock(2006) ,να πάρει υποψηφιότητα ως το πιο sexy άτομο της χρονιάς, από τον ίδιο θεσμό(2007) και να κερδίσει στα Glamour Awards τον τίτλο του International Artist of the year (2008).Σίγουρα η εμμονή της να μην χρησιμοποιεί ποτέ αποσμητικό η να μην ξυρίζει τις μασχάλες της ,λόγο της ιδιότητας της ως punk όπως η ίδια λέει, δεν είναι και από τα θετικά της σημεία.Δεν μπορώ να πω και το ίδιο όμως για τον σεξουαλικό της προσανατολισμό.Είναι ομοφυλόφιλη ,δεν το έκρυψε ποτέ και υποστηρίζει έντονα την LGBT κοινότητα.Δεν μπορείς να κρίνεις τον άλλο άλλωστε για την προσωπική του ζωή.Ότι θέλει ας κάνει.Μόνο για την καλλιτεχνική του ταυτότητα.
Το 2011 κυκλοφόρησε το Beth Ditto EP , προσωπική της δουλειά, με τέσσερα κομμάτια.Ένα από αυτά επέλεξα και για σήμερα . Το Do You Need Someone ,είναι αυτό που ξεχώρισα από αυτή την δουλειά.Μου αρέσει η παραγωγή του πάρα πολύ ,η σύνθεση και φυσικά η εκτέλεση του από την Ditto.Σε αυτό προσθέτω και τους στίχους.Όλοι μας χρειαζόμαστε κάποιον - κάποια.
Listen and Feel...Feel and Listen...
Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012
Bearsuit - When will I be queen
Καλό σου απόγευμα καλέ μου αναγνώστη - ακροατή.Περίεργος ο ουρανός σήμερα ,δεν συμφωνείς ; Χρωματικά παιχνίδια παίζει με το φως του ήλιου, για λίγο ακόμα βέβαια.Μέχρι να νυχτώσει δηλαδή..Άνοιξε και για λίγο, ίσα ίσα για να γεμίσει τους δρόμους με λακκούβες νερό και για να με κάνει μούσκεμα ... Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας που πηγάζει μέσα απο αυτό το μικρό πρόλογο; πάντα να κουβαλάς μιας ομπρέλα μαζί σου. Αμα θέλω περνάω και μηνύματα μέσα από αυτό το blog αδερφέ .Είδες , δεν πρέπει να έχεις παράπονο :p
Πάμε όμως στην μουσική.Σήμερα θα σου γνωρίσω τους Bearsuit .Άγγλοι φυσικά ,το καταλαβαίνεις αυτό από το πρώτο άκουσμα της φωνής της τραγουδίστριας , από το Norwich για να είμαι πιο ακριβής.Ωραία πόλη έχω ακούσει πως είναι.Παρ' όλο που η αφεντομουτσουνάρα μου έχει βρεθεί σε πολλές πόλεις της Αγγλίας, ετούτη δεν την έχω δει από κοντά.Παίζουν Dance punk αν και οι ίδιοι περιγράφουν την μουσική τους και ως Art Rock.Δεν χαλάω το χατήρι των καλλιτέχνων, άλλωστε οι ταμπέλες στην μουσική, υπάρχουν καθάρα για λόγους συνεννόησης , όπως έχουν πει και οι Έλληνες Your Hand In Mine.Ξεκίνησαν μέσα από το Festive Fifty .Ένα ραδιοφωνικό διαγωνισμό αν θέλεις πέστο ,καλέ μου αναγνώστη -ακροατή που διοργανώνει ο παραγωγός του BBC 1, John Peel.Πήραν μέρος ,δέχθηκαν καλές κριτικές και μετά από κάποιες ζωντανές ηχογραφήσεις , πάλι στην εκπομπή του ίδιου παραγωγού απόκτησαν μια Α αναγνωρισιμότητα.
Έχουν αλλάξει αρκετές φορές την σύνθεσή τους,(ήδη μετράνε πέντε άτομα που αποχώρησαν), άλλοτε γιατί οι αναμεταξύ τους προσωπικές σχέσεις, κατέληγαν σε τέλμα και άλλοτε γιατί οι ατομικές μουσικές προτιμήσεις για τον ήχο τους, άλλαζαν στην πορεία.Κάπως λογικό μου φαίνεται αυτό, αν σκεφτείς αδερφέ, ότι στο album τους , oh:io του 2007, ο ήχος τους διαφέρει αισθητά με τις προηγούμενες δουλειές τους, το Cat Spectacular (2004) και το Team Ping Pong (2005).Τα πνευστά όπως οι τρομπέτες και οι καραμούζες ( αν δε κάνω λάθος ) και τα βιολιά, μετατράπηκαν σε έντονα ρυθμικά πλήκτρα και κιθάρες με επιμελή αγενή riff.Σίγουρα ιδιαίτερος ο ήχος τους ,χαρακτηρίζεται ,από τα φωνητικά γεμάτα με θράσος κακομαθημένου έφηβου και από την εκκεντρικότητα της σκηνικής παρουσίας και του παρουσιαστικού, αυτής της 5μελούς μπάντας. Έχουν ανοίξει τους Crystal Castels, Melt Banana ,Hot Chip ,κ.α και έχουν πάρει μέρος σε αρκετά μουσικά φεστιβάλ, με αποκορύφωμα το CMJ στην Νέα Υόρκη. Αν είμαι σωστά ενημερωμένος πρέπει να ετοιμάζονται για περιοδεία αυτό τον καιρό και μάλιστα για την πρώτη τους, ευρωπαϊκή περιοδεία.
Επέλεξα το When will I be queen για σήμερα .Κομμάτι που προέρχεται από τον δίσκο που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2011 και που κέρδισε πολύ θετικά σχόλια .Είναι νομίζω η καλύτερη επιλογή για να καταλάβεις εν συντομία καλέ μου ακροατή την μουσική τους.
Listen and Feel...Feel and Listen...
Πάμε όμως στην μουσική.Σήμερα θα σου γνωρίσω τους Bearsuit .Άγγλοι φυσικά ,το καταλαβαίνεις αυτό από το πρώτο άκουσμα της φωνής της τραγουδίστριας , από το Norwich για να είμαι πιο ακριβής.Ωραία πόλη έχω ακούσει πως είναι.Παρ' όλο που η αφεντομουτσουνάρα μου έχει βρεθεί σε πολλές πόλεις της Αγγλίας, ετούτη δεν την έχω δει από κοντά.Παίζουν Dance punk αν και οι ίδιοι περιγράφουν την μουσική τους και ως Art Rock.Δεν χαλάω το χατήρι των καλλιτέχνων, άλλωστε οι ταμπέλες στην μουσική, υπάρχουν καθάρα για λόγους συνεννόησης , όπως έχουν πει και οι Έλληνες Your Hand In Mine.Ξεκίνησαν μέσα από το Festive Fifty .Ένα ραδιοφωνικό διαγωνισμό αν θέλεις πέστο ,καλέ μου αναγνώστη -ακροατή που διοργανώνει ο παραγωγός του BBC 1, John Peel.Πήραν μέρος ,δέχθηκαν καλές κριτικές και μετά από κάποιες ζωντανές ηχογραφήσεις , πάλι στην εκπομπή του ίδιου παραγωγού απόκτησαν μια Α αναγνωρισιμότητα.
Έχουν αλλάξει αρκετές φορές την σύνθεσή τους,(ήδη μετράνε πέντε άτομα που αποχώρησαν), άλλοτε γιατί οι αναμεταξύ τους προσωπικές σχέσεις, κατέληγαν σε τέλμα και άλλοτε γιατί οι ατομικές μουσικές προτιμήσεις για τον ήχο τους, άλλαζαν στην πορεία.Κάπως λογικό μου φαίνεται αυτό, αν σκεφτείς αδερφέ, ότι στο album τους , oh:io του 2007, ο ήχος τους διαφέρει αισθητά με τις προηγούμενες δουλειές τους, το Cat Spectacular (2004) και το Team Ping Pong (2005).Τα πνευστά όπως οι τρομπέτες και οι καραμούζες ( αν δε κάνω λάθος ) και τα βιολιά, μετατράπηκαν σε έντονα ρυθμικά πλήκτρα και κιθάρες με επιμελή αγενή riff.Σίγουρα ιδιαίτερος ο ήχος τους ,χαρακτηρίζεται ,από τα φωνητικά γεμάτα με θράσος κακομαθημένου έφηβου και από την εκκεντρικότητα της σκηνικής παρουσίας και του παρουσιαστικού, αυτής της 5μελούς μπάντας. Έχουν ανοίξει τους Crystal Castels, Melt Banana ,Hot Chip ,κ.α και έχουν πάρει μέρος σε αρκετά μουσικά φεστιβάλ, με αποκορύφωμα το CMJ στην Νέα Υόρκη. Αν είμαι σωστά ενημερωμένος πρέπει να ετοιμάζονται για περιοδεία αυτό τον καιρό και μάλιστα για την πρώτη τους, ευρωπαϊκή περιοδεία.
Επέλεξα το When will I be queen για σήμερα .Κομμάτι που προέρχεται από τον δίσκο που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2011 και που κέρδισε πολύ θετικά σχόλια .Είναι νομίζω η καλύτερη επιλογή για να καταλάβεις εν συντομία καλέ μου ακροατή την μουσική τους.
Listen and Feel...Feel and Listen...
Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012
Mary's Flower Superhead - The Boy You Can't Destroy
Καλησπέρα καλέ μου αναγνώστη - ακροατή.Πως μου είσαι από εχθές; Εύχομαι να μην κρυώνεις πολύ. Όλα χρειάζονται από λίγο ,δεν συμφωνείς ; Πάντα να προσπαθείς να δεις και την άλλη πλευρά του νομίσματος.Για παράδειγμα αν είχαμε πάντα καλοκαίρι, η μουσική που θα ακούγαμε συνέχεια θα είχε θέμα διακοπές και εποχιακούς έρωτες , ξαπλώστρες και coctail κάτω από έναν κοκοφοίνικα, κτλ κτλ κτλ.Super το όλο θέμα αλλά όχι και συνέχεια..Το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς ,άλλωστε η ζωή δεν είναι μόνο ευκολίες..Αρκετά όμως είπα πάλι και αυτό δεν είναι το θέμα μας.Το θέμα μας είναι η μουσική.Πάντα το θέμα μας είναι η μουσική σε αυτό το blog.
Στο ίδιο μουσικό μοτίβο θα κινηθώ και σήμερα αναγνώστη - ακροατή και θα σου προτείνω τους Mary's Flower Superhead.
Ιδρύθηκαν το 2003 στην Θεσσαλονίκη και από τότε η σύνθεση τους παραμένει ίδια.Το 2006 τους βρίσκει να κυκλοφορούν το πρώτο ομότιτλο album τους απο την Polytropon records ενω το 2010 κυκλοφόρησαν το album Sway.Στα πρώτα τους βήματα η μουσική τους εμπεριείχε έντονα στοιχεία από την Αμερικάνικη indie,post punk σκηνή .Με την πάροδο του χρόνου και μετά από πολλούς μουσικούς πειραματισμούς ,χωρίς να αποκλείσουν τα παραπάνω μουσικά ηχοχρώματα από την μουσική τους, πρόσθεσαν πιο groovy μπασογραμμές , disco ρυθμούς και πειραγμένες κιθάρες μεταλλάσοντας τον ήχο τους σε κάτι πιο disco-punk.Αυτό δεν αποτελεί μουσική ταμπέλα.Εγώ θα έλεγα πως έχουν και τα rock n roll στοιχεία τους χωρίς να λοξοδρομούν εντελώς από τα μονοπάτια της pop.Αν και δεν τους έχω δει ποτέ ζωντανά, πιστεύω πως θα συμφωνήσω με όσους τους αποδίδουν μια φοβερή ενέργεια και αποδοτικότητα επί σκηνής.Νομίζω αυτό μπορείς να το καταλάβεις και απο την μουσική τους.Σε ότι αφορά το συναυλιακό τους βιογραφικό έχουν παίξει support στους Placebo, Six By Seven, Madrugada, Erase Errata, StarMarket και έχουν πάρει μέρος ως special guest σε live των Puressence αν δεν κάνω λάθος.Όπως επίσης και στο Europavox Festival στο Clermont Ferrand της Γαλλίας (στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μουσικής το Μάιο του 2010).Δεν το λες και κάτι μικρό αυτό...Πολλά μπράβο στα παλικάρια και τους εύχομαι κάθε επιτυχία.
Επέλεξα το The Boy You Can't Destroy γιατί γουστάρω πολύ το mood που σου βγάζει, ανεβαστικό - χαρούμενο ,θρασύ όσο χρειάζεται και νομίζω πως μαζί με το Tokyo είναι από τα πιο ωραία τους κομμάτια.Σε αυτά προσθέτω και το videoclip που πραγματικά αξίζει πολλά μπράβο και αισθητικά αλλά και επαγγελματικά (φοβερή δουλειά).Μαζί με το clip του She said , είναι σκηνοθετημένα από τον Μάριο Ερμητικό Σπύρογλου που ελπίζω στο μέλλον να ακούσουμε πιο συχνά το όνομα του.
Listen and Feel...Feel and Listen...
Στο ίδιο μουσικό μοτίβο θα κινηθώ και σήμερα αναγνώστη - ακροατή και θα σου προτείνω τους Mary's Flower Superhead.
Ιδρύθηκαν το 2003 στην Θεσσαλονίκη και από τότε η σύνθεση τους παραμένει ίδια.Το 2006 τους βρίσκει να κυκλοφορούν το πρώτο ομότιτλο album τους απο την Polytropon records ενω το 2010 κυκλοφόρησαν το album Sway.Στα πρώτα τους βήματα η μουσική τους εμπεριείχε έντονα στοιχεία από την Αμερικάνικη indie,post punk σκηνή .Με την πάροδο του χρόνου και μετά από πολλούς μουσικούς πειραματισμούς ,χωρίς να αποκλείσουν τα παραπάνω μουσικά ηχοχρώματα από την μουσική τους, πρόσθεσαν πιο groovy μπασογραμμές , disco ρυθμούς και πειραγμένες κιθάρες μεταλλάσοντας τον ήχο τους σε κάτι πιο disco-punk.Αυτό δεν αποτελεί μουσική ταμπέλα.Εγώ θα έλεγα πως έχουν και τα rock n roll στοιχεία τους χωρίς να λοξοδρομούν εντελώς από τα μονοπάτια της pop.Αν και δεν τους έχω δει ποτέ ζωντανά, πιστεύω πως θα συμφωνήσω με όσους τους αποδίδουν μια φοβερή ενέργεια και αποδοτικότητα επί σκηνής.Νομίζω αυτό μπορείς να το καταλάβεις και απο την μουσική τους.Σε ότι αφορά το συναυλιακό τους βιογραφικό έχουν παίξει support στους Placebo, Six By Seven, Madrugada, Erase Errata, StarMarket και έχουν πάρει μέρος ως special guest σε live των Puressence αν δεν κάνω λάθος.Όπως επίσης και στο Europavox Festival στο Clermont Ferrand της Γαλλίας (στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μουσικής το Μάιο του 2010).Δεν το λες και κάτι μικρό αυτό...Πολλά μπράβο στα παλικάρια και τους εύχομαι κάθε επιτυχία.
Επέλεξα το The Boy You Can't Destroy γιατί γουστάρω πολύ το mood που σου βγάζει, ανεβαστικό - χαρούμενο ,θρασύ όσο χρειάζεται και νομίζω πως μαζί με το Tokyo είναι από τα πιο ωραία τους κομμάτια.Σε αυτά προσθέτω και το videoclip που πραγματικά αξίζει πολλά μπράβο και αισθητικά αλλά και επαγγελματικά (φοβερή δουλειά).Μαζί με το clip του She said , είναι σκηνοθετημένα από τον Μάριο Ερμητικό Σπύρογλου που ελπίζω στο μέλλον να ακούσουμε πιο συχνά το όνομα του.
Listen and Feel...Feel and Listen...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)