Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Ed Alleyne Johnson - Oxford Suite Pt. 1

Καλό μήνα και καλό σου απόγευμα καλέ μου αναγνώστη -ακροατή.Και σήμερα εδώ πιστός στο ραντεβού μου  μαζί σου , και στο μουσικό θέμα που επέλεξα αυτή την εβδομάδα.Συνθέτες και μελωδίες.Feel free να επιλέξεις εσύ την θεματική της επόμενης εβδομάδας αν αγαπάς.
Για σήμερα σου έχω τον Ed Alleyne Johnson.Εκ Βρετανίας ο υπέροχος αυτός καλλιτέχνης αλλά και μια χαρά άνθρωπος ( τον έχω γνωρίσει από κοντά, τον καιρό που έζησα Αγγλία).Ένα από τα καλύτερα ηλεκτρικά βιολιά που έχω ακούσει ποτέ.Έγινε γνωστός όχι από την συμμετοχή του ως βιολιστής στους  New Model Army,παρ' όλο που έχει περιοδεύσει μαζί τους σε πάνω από 200 πόλεις στον κόσμο και έχει ανοίξει μαζί τους ,επί σκηνής τους Simple Minds, Bob Dylan, David Bowie, The Cure, Midnight Oil και Faith No More ,αλλά από την πρώτη του solo κυκλοφορία του 1992 -"Purple Electric Violin Concerto", μέσα από την οποία και το  κομμάτι που επέλεξα σήμερα.Ίσως το ξέρεις αδερφέ από κάποιους ραδιοφωνικούς μουσικούς παραγωγούς που το χρησιμοποιούν σαν χαλί αρκετά χρόνια τώρα.Κρίμα τέτοια μελωδία να την υποβαθμίζεις έτσι..Anyway ,δεν κρίνω κανέναν, απλά ένα σχόλιο κάνω.
Είναι απόφοιτος της σχολής καλών τεχνών του πανεπιστημίου της Οξφόρδης  και πραγματικά μέσα από την δισκογραφία του (7 album ,εκ τον οποίων τα δύο είναι διασκευές γνωστών κομματιών) μπορείς να καταλάβεις το ακαδημαϊκό  του υπόβαθρο και την  πνευματική του καλλιέργεια.Ο τρόπος που μέσα στις συνθέσεις του ενώνει την κλασική μουσική, την αναγεννησιακή ή την κέλτικη ,το ψυχεδελικό rock , τη new age και όλα αυτά  μόνο με ένα ηλεκτρικό βιολί και ένα πετάλι που το χρησιμοποιεί για loops ,νομίζω είναι μοναδικός.Όπως ο ίδιος μου έχει πει έξω από μια pub στο York,εκεί όπου καθόμουν και τον άκουγα να παίζει με τις ώρες, το βιολί του είναι ότι πιο πολύτιμο έχει στον κόσμο.Όπως υποστηρίζει  το έχει σκαλίσει ο ίδιος με ένα κουζινομάχαιρο.Δεν μου φάνηκε και τόσο χειροποίητο εμένα, πάντως τα αρχικά των ονομάτων των γονιών του είναι σκαλισμένα πάνω στο μοβ βιολί του.
Ποτέ δεν αγάπησε τα  κατευθυνόμενα φώτα της δημοσιότητας, ακόμα και για το διάστημα που κράτησε η  σύντομη επιτυχία με τους New Model Army, για αυτό και προτιμά να παίζει την μουσική του και να πουλάει τα cd του, ως πλανόδιος μουσικός που τριγυρνάει τις πόλης της Αγγλίας και κυρίως της Βόρειας Αγγλίας.Ομολογώ πως όταν τον είδα για πρώτη φορά στη μέση του δρόμου να παίζει και άκουσα τις μελωδίες του, μου φάνηκε δύσκολο να το πιστέψω.Στην πορεία αγόρασα τα cd του,καθόμουν να τον ακούσω  και τον κέρασα κάποιες φορές ένα δυο pint μπύρα.Απλός, προσγειωμένος και πολύ ευγενικός. επέλεξε την ζωή του πλανόδιου τροβαδούρου ,γιατί την θεωρεί ως την πιο καθαρή και  αγνή μορφή μουσικής έκφρασης.Κανένας δεν σου βομβαρδίζει τα αυτιά με την καλλιτεχνική του υπόσταση - αν θες εκεί στο δρόμο, κάθεσαι και τον ακούς .Αν σου αρέσει η μουσική που ακούς , δίνεις ότι έχεις ευχαρίστηση.Κανένας δεν σε υποχρεώνει για κάτι.Φυσικά έχει και κάποιους άλλους οικονομικούς πόρους ,αλλά μην φανταστείς κάτι μεγάλο αδερφέ .Είναι τόσο αληθινός σε αυτό που κάνει, γιατί πράττει σύμφωνα με αυτό που  πιστεύει.Εύχομαι να μην είναι ο μόνο καλλιτέχνης εκεί έξω που έχει αυτή την τόσο ρομαντική και ουσιαστική προσέγγιση.
Επέλεξα το Oxford Suite Pt. 1, γιατί πριν φύγω για το εξωτερικό, ήμουν από αυτούς που το άκουγε και έψαχνε να βρει μανιωδώς τον τίτλο, είναι η κορωνίδα της μουσικής του και γιατί μου θυμίζει πολύ όμορφες στιγμές στους δρόμους της καστρούπολης του  York.

Listen and Feel...Feel and Listen...

Δεν υπάρχουν σχόλια: